General Thaddeus Kosciuszko 1746 - 1817Hero of America and Poland

General Thaddeus Kosciuszko 1746 - 1817Hero of America and Poland




http://www.tvpolonia.com/player/index.php?path=58&mov=603343806.wmv&play=1

General Thaddeus Kosciuszko 1746 - 1817Hero of America and Poland
Thaddeus Kosciuszko was born in Poland on February 4, 1746, son of Ludwik and Tekla Kosciuszko. He attended school in Lubieszow and then the Cadet Academy in Warsaw before continuing his engineering studies in Paris, France. By the time Kosciuszko arrived in America from Poland in 1776, he was a skilled engineer who came to offer his services to the American colonies in their struggle for independence. On October 18, 1776 Kosciuszko was commissioned as Colonel of Engineers by the Continental Congress and began his outstanding service of fortifying battle sites, many of which became turning points in America's fight for independence against the British.
Shortly after arriving in Philadelphia in 1776, Kosciuszko read the Declaration of Independence and was moved to tears because he discovered in this single, concise document everything in which he truly believed. When he discovered that Thomas Jefferson was responsible for drafting the Declaration, he felt compelled to meet him. A few months later, while moving south with the Continental Army, Kosciuszko stopped in Virginia to meet with Jefferson. After a very warm reception, the two men spent the day comparing philosophies and eventually became the best of friends.
In the early days of the war, Kosciuszko helped to fortify the Philadelphia waterfront at Fort Mercer. Shortly after, he was transferred to New York, where he helped with fortifications along the Hudson and planned the defense for Saratoga. The Battle of Saratoga became known as one of military history's most famous struggles for independence and proved to be a turning point in the war.
In 1778, Kosciuszko was made chief engineer of West Point, New York. This fortification became known as the American Gibraltar because it was unable to be penetrated by the British Army. Eventually West Point became a military academy.
In 1783, Kosciuszko was appointed Brigadier General and was awarded the Cincinnati Order Medal by General George Washington, Commander-in-Chief of the Continental Army. Washington also presented Kosciuszko with two pistols and a sword as gifts for his outstanding service to America.
After the colonies won their independence, Kosciuszko returned to Poland in 1784 to help his own country win independence from the surrounding European powers. Kosciuszko was the national hero of the 1794 insurrection. After the successful battle of Raclawice on April 4, 1794, first Warsaw and then Wilno were liberated from enemy occupation. Kosciuszko was wounded in the failed revolt and taken prisoner by the Russians. Upon his release from prison, he returned to America on August 18, 1797, which he considered his "second home." He received a hero's welcome when he reached the Philadelphia waterfront along the Delaware River. Afterward, he secured a residence at 3rd and Pine Streets, which is now the Kosciuszko House, a national memorial to this hero of the American Revolution.
Kosciuszko was admired by general and foot soldier alike, both for his technical knowledge and for his sympathetic understanding and generosity. Jefferson wrote of Kosciuszko, "He is as pure a son of liberty as I have ever known." Tragically, Kosciuszko, a devoted champion of the poor and oppressed, never witnessed the arrival of freedom in his homeland, Poland.
Kosciuszko was a firm believer of equality and requested, before leaving the United States for the second time, that the money from his estate be used to buy freedom for slaves, help to educate them and provide them with enough land to support themselves.
Kosciuszko spent the last years of his life in Switzerland, where on October 15, 1817 he died at the age of 72. He is buried in Wawel Castle, in Krakow, Poland, among the tombs of the Polish Kings.
In 1828 a Corps of Cadets erected a monument to Kosciuszko at West Point, where his work was of vital importance to America in the Revolution.
You can learn more about General Thaddeus Kosciuszko when you visit the Kosciuszko House, Third and Pine Streets, or the Polish American Cultural Center Museum, 308 Walnut Street, both in historic Philadelphia, Pennsylvania.
The Kosciuszko House, 3rd and Pine Streets in Historic Philadelphia, PA.


View of Kosciuszko's Room at 3rd and Pine Streets.

Kosciuszko's Advice to a Youth
To do honor to your family and yourself and at my recommendation, you must reread what follows every day so that it will be engraved on your memory on which your well being will depend.
Rise at four in the summer and six in the winter. Your first thoughts must be directed towards the Supreme Being; worship Him for a few minutes. Set yourself to work with reflection and intelligence, either at your prescribed duty carried out in the most scrupulous manner, or perfect yourself in some science in which you should have true mastery. Avoid lying under any circumstances in your life, but always be frank and loyal and always tell the truth. Never be idle but be sober and frugal even hard on yourself while indulgent to others. Do not be vain nor an egotist. Before speaking or answering on something, reflect and consider well in order not to lose your point and say something stupid. Never fail to give due recognition under any circumstances to the person who is in charge of your well being. Anticipate his desires and his wishes. Pay close attention with proper humility. Look for an opportunity to be useful. As you are a foreigner in the country, redouble your concern and efforts to gain trust and preference over the natives legitimately by your merit and superior knowledge. If a secret is entrusted in you, keep it religiously; in all your actions you must be upright, sincere and open; no dissimulation in your speech, do not argue but seek the truth calmly and with modesty, be polite and considerate to everyone, agreeable and obliging in society, humane and helpful to the unfortunate according to your means. Read instructive books to embellish your mind and improve your spirit. Do not degrade yourself by making bad acquaintances, but rather those with high principles and reputation thus your conduct should be such that the whole world approves it and that wherever you may be it will be considered irreproachable.
T Kosciuszko

Kosciuszko Tribute Ceremony
Milestones in the Life of General Kosciuszko
The Will of General Kosciuszko
Thaddeus Kosciuszko National Memorial
An Army Born in Revolution (An article from Common Dreams.com)
General Thaddeus Kosciuszko Statue in Philadelphia

Prymas Polski; film dokumentalny; reż।:Anna Pietraszek

Prymas Polski; film dokumentalny; reż।:Anna Pietraszek
http://www.tvpolonia.com/player/index.php?path=58&mov=421682871.wmv&play=1
Stefan Wyszyński (ur. 3 sierpnia 1901 w Zuzeli, zm. 28 maja 1981 w Warszawie) – arcybiskup metropolita warszawsko-gnieźnieński, kardynał, prymas Polski (zwany Prymasem Tysiąclecia). Sługa Boży Kościoła katolickiego.
Spis treści[ukryj]
1 Biografia
1.1 Dzieciństwo i młodość
1.2 Kapłaństwo
1.2.1 Biskupstwo
1.2.2 Arcybiskupstwo
1.2.3 Porozumienie z władzami komunistycznymi
1.2.4 Represje
1.2.4.1 Miejsca odosobnienia
1.2.5 Jasnogórskie Śluby Narodu Polskiego
1.2.6 Normalizacja stosunków z władzami komunistycznymi
1.2.7 Choroba i śmierć
1.2.8 Uroczystości pogrzebowe
2 Kalendarium istotnych wydarzeń po śmierci
3 Związki z Karolem Wojtyłą
4 Galeria
5 Zobacz też
6 Bibliografia
7 Linki zewnętrzne
8 Przypisy
//

Biografia [edytuj]

Dzieciństwo i młodość [edytuj]
Drugie dziecko Stanisława (organisty miejscowego kościoła) i Julianny (z d. Karp) Wyszyńskich, urodzony w Zuzeli nad Bugiem na pograniczu Podlasia i Mazowsza 3 sierpnia w 1901 roku. W 1910 rodzina przeniosła się do Andrzejewa, gdzie umarła matka. Przed śmiercią prosiła syna: "Stefan, ubieraj się". Chłopiec chciał założyć palto, myśląc, że matka chce kogoś zawołać, lecz ona dodała: "Ubieraj się, ale nie tak". Ojciec wytłumaczył mu, że chodziło jej o ubranie w szatę duchowną. W latach 1912-1915 uczeń Gimnazjum im. Wojciecha Górskiego w Warszawie. Z powodu wojny, w latach 1914-1917 uczęszczał do gimnazjum męskiego im. Piotra Skargi w Łomży. W latach 1917-1920 uczeń Liceum włocławskiego im. Piusa X (Niższe Seminarium Duchowne). W latach 1920-1924 kleryk Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku, po którym otrzymał święcenia kapłańskie 3 sierpnia 1924, w dniu swoich 23. urodzin, z rąk biskupa Wojciecha Owczarka.

Kapłaństwo [edytuj]
W latach 1925-1929 student Wydziału Prawa Kanonicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, który ukończył z doktoratem na temat "Prawa rodziny, Kościoła i państwa do szkoły". Od 1932 pełnił obowiązki redaktora naczelnego miesięcznika włocławskiego "Ateneum Kapłańskie", kierując jednocześnie sodalicją mariańską, prowadził chrześcijański uniwersytet robotniczy i działalność społeczno-oświatową w chrześcijańskich związkach zawodowych. Po wybuchu II wojny światowej z polecenia bpa Michała Kozala ukrywał się przed gestapo. W okresie powstania warszawskiego kapelan Grupy AK Kampinos (działającej m.in. w Laskach), oraz szpitala powstańczego pod pseudonimem Radwan III.

Biskupstwo [edytuj]
Po zakończeniu wojny wrócił do Włocławka, gdzie reorganizował seminarium duchowne i pełnił obowiązki rektora. W 1946 mianowany biskupem lubelskim, a święcenia biskupie otrzymał z rąk kardynała Augusta Hlonda, prymasa Polski. W swoim herbie biskupim umieścił słowa Soli Deo tzn. Jedynemu Bogu (służba Bogu samemu przez Maryję była widoczna w jego całym życiu. Zapiski więzienne zawierają pewną syntezę jego maryjności, której początki sięgają czasu dzieciństwa i młodości: "Wcześnie – napisał – straciłem matkę rodzoną, która miała szczególne nabożeństwo do Matki Ostrobramskiej, dokąd jeździła z pielgrzymką, jeszcze z Zuzeli. Mój ojciec natomiast ciągnął zawsze na Jasną Górę. Cześć Matki Bożej w życiu domowym była bardzo rozwinięta. Często odmawialiśmy wspólnie różaniec w godzinach wieczornych").

Arcybiskupstwo [edytuj]
Po śmierci prymasa Augusta Hlonda w 1948, gdy najpoważniejszy kandydat na jego następcę biskup łomżyński Stanisław Kostka Łukomski zginął w spowodowanym przez UBP wypadku samochodowym – Wyszyński niespodziewanie został mianowany arcybiskupem metropolitą warszawsko-gnieźnieńskim, prymasem Polski. W 1953 kreowany kardynałem – członkiem kolegium kardynalskiego (jako jedyny polski kardynał brał udział w czterech konklawe, w 1958 kiedy oddano na niego kilka głosów i w 1963 był jedynym przedstawicielem Europy Wschodniej).

Porozumienie z władzami komunistycznymi [edytuj]
14 kwietnia 1950 zmuszony podpisał porozumienie z władzami komunistycznymi w imieniu Episkopatu Polski w zamian za zagwarantowanie nauczania religii w szkołach i funkcjonowanie KUL-u (polski kościół uznał granice zachodnie i potępił "bandy reakcyjnego podziemia").

Kardynał Wyszyński (1978)

Represje [edytuj]
We wczesnych latach pięćdziesiątych, w okresie napięć między państwem a Kościołem polityka władz PRL, zależnych od ZSRR, zmierzała do złamania opozycji i wszelkich niezależnych instytucji, z których jedyną pozostał Kościół katolicki na czele z prymasem. Sprawą zajęło się Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego , powstałe na bazie RBP przy PKWN) aresztując go 25 września 1953 w ramach represji komunistów wobec Kościoła katolickiego. Więziony z konfidentami UBP: siostrą zakonną Marią Leonią Graczyk i ks. Stanisławem Skorodeckim . Później udowodniono niewinność księdza Skorodeckiego.

Miejsca odosobnienia [edytuj]
Rywałd (25 września 1953 - 12 października 1953)
Stoczek Warmiński (12 października 1953 - 6 października 1954)
Prudnik (6 października 1954 - 27 października 1955)
Komańcza (27 października 1955 - 26 października 1956 zwolniony, tutaj 16 maja 1956 napisał tekst Jasnogórskich Ślubów Narodu Polskiego)

Jasnogórskie Śluby Narodu Polskiego [edytuj]
Izolowany w klasztorze Sióstr Nazaretanek w Komańczy nie chciał pisać tekstu ślubów. Do ich powstania przyczyniła się Maria Okońska, dając za przykład św. Pawła, piszącego listy do wiernych z więzienia. W końcu napisał tekst ślubów narodowych, które miały być odnowieniem królewskich ślubów lwowskich Jana Kazimierza w ich trzysetną rocznicę. 26 sierpnia 1956 pielgrzymom (ok. 1 mln) zebranym na Jasnej Górze odczytał je bp Michał Klepacz, pełniący obowiązki przewodniczącego Episkopatu Polski.

Normalizacja stosunków z władzami komunistycznymi [edytuj]

Kardynał Stefan Wyszyński (z lewej) i abp Antoni Baraniak w Rzymie – Sobór Watykański
W latach 1957-1966 przeprowadził obchody Tysiąclecia Chrztu Polski. W 1958, doprowadził do obniżenia rangi dyplomatycznej ambasady polskiego rządu emigracyjnego przy Stolicy Apostolskiej. Uczestniczył w obradach Soboru Watykańskiego II. W 1965 był jednym z inicjatorów wystosowania orędzia biskupów polskich do biskupów niemieckich. Wspierał działania, posłów środowisk katolickich (ZNAK, "PAX" i ChSS), w Sejmie PRL. Konsultował z nimi wiele ważnych decyzji.
Władze komunistyczne PRL za rządów Gomułki w ramach represji odmawiały mu udzielenia paszportu do Włoch.
W 1972 dzięki jego długoletnim staraniom Watykan ostatecznie uznał granice zachodnie PRL i zawiesił stosunki dyplomatyczne z polskimi władzami na emigracji.
W roku 1976 premier Piotr Jaroszewicz złożył Prymasowi życzenia z okazji 75 rocznicy urodzin, co było próbą poprawy stosunków Państwa z Kościołem po stłumieniu przez władze PRL protestów robotniczych.
W czasie polskiego sierpnia 1980, w trosce o pokój i dobro narodu, ustawicznie wzywał do rozwagi i odpowiedzialności. W latach 1980-1981 Wyszyński pośredniczył w rozmowach między władzami PRL, a Solidarnością.

Choroba i śmierć [edytuj]
W połowie marca 1981 ujawniła się w jego organizmie choroba nowotworowa. Mimo starań lekarzy nie dało się zahamować rozwoju choroby. 16 maja 1981 prymas przyjął sakrament chorych. Po przyjęciu sakramentu zwrócił się do zebranych przy łóżku, nawiązując m. in. do zamachu na życie papieża Jana Pawła II, który miał miejsce 13 maja, powiedział: Uważam, że powinienem dzielić dolę Ojca Świętego, który wprawdzie później, ale włączył się w moje cierpienia[1].
22 maja 1981 wystąpił publicznie ostatni raz, otwierając obrady Rady Głównej Episkopatu Polski. Zmarł sześć dni później, w czwartek 28 maja, w uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego. W oficjalnym komunikacie Rady Głównej Episkopatu Polski podano, że przyczyną śmierci był rozsiany proces nowotworowy jamy brzusznej o wybitnej złośliwości i szybkim postępie[2]. Tego samego dnia zebrała się Komisja Wspólna Przedstawicieli Rządu i Episkopatu. Przedstawiciele rządu wręczyli zastępcy przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski kardynałowi Franciszkowi Macharskiemu list kondolencyjny do Episkopatu od władz państwowych. Na posiedzeniu Komisji Wspólnej podjęto decyzję o ogłoszeniu żałoby narodowej od 28 do 31 maja. W dniu śmierci prymasa nadeszła do Polski depesza kondolencyjna od przechodzącego rehabilitację po zamachu papieża Jana Pawła II. Papież odprawił również mszę za duszę prymasa w swoim szpitalnym pokoju, zaś w Kościele Najświętszej Maryi Panny na Zatybrzu, tytularnym kościele zmarłego odprawiona została msza żałobna pod przewodnictwem kardynała Władysława Rubina. 28 maja wieczorem przeniesiono ciało zmarłego z pałacu arcybiskupów warszawskich przy ul. Miodowej do kościoła seminaryjnego pw. Wniebowzięcia NMP i św. Józefa Oblubieńca przy Krakowskim Przedmieściu, gdzie następnie odprawiona została msza żałobna, której przewodniczył kardynał Macharski.

Uroczystości pogrzebowe [edytuj]
Pogrzeb prymasa, nazywany także królewskim, zgromadził w stolicy tysiące ludzi, zarówno wierzących jak i niewierzących.
Uroczystości pogrzebowe, którym przewodniczył Sekretarz Stanu Watykanu kardynał Agostino Casaroli odbyły się 31 maja. Ceremonia rozpoczęła się liturgią żałobną w kościele seminaryjnym przy Krakowskim Przedmieściu, z którego następnie ruszył kondukt żałobny z udziałem delegacji oficjalnych kościelnych i świeckich oraz tłumów ludzi. W delegacji Stolicy Apostolskiej uczestniczyli: kard. Casaroli, kard. Rubin, abp Luigi Poggi, Nuncjusz Apostolski do Specjalnych Poruczeń oraz księża prałaci Juliusz Paetz i Janusz Bolonek. Wśród zagranicznych dostojników kościelnych znaleźli się, m. in.: kardynałowie Joseph Höffner (arcybiskup Kolonii), Roger Etchegaray (arcybiskup Marsylii), Marco Cé (Patriarcha Wenecji), Tomás Ó Fiaich (arcybiskup Armagh, prymas Irlandii), John Król (arcybiskup Filadelfii), John Patrick Cody (arcybiskup Chicago), Franz König (arcybiskup Wiednia), László Lékai (arcybiskup Esztergom, prymas Węgier), Johannes Willebrands (arcybiskup Utrechtu), František Tomášek (arcybiskup Pragi) oraz Joseph Ratzinger (arcybiskup Monachium i Freising, późniejszy papież Benedykt XVI), a także przedstawiciele innych kościołów chrześcijańskich, m.in.: metropolita warszawski, zwierzchnik Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego Bazyli, ks. superintendent Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego, przewodniczący Polskiej Rady Ekumenicznej Witold Benedyktowicz, ks. senior diecezji warszawskiej Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego Jan Walter oraz zwierzchnik Kościoła Polskokatolickiego bp Tadeusz Majewski. Na czele oficjalnej delegacji władz Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej stał przewodniczący Rady Państwa Henryk Jabłoński, a towarzyszyli mu: marszałek Sejmu Stanisław Gucwa oraz członkowie Rady Państwa, Rady Ministrów i inni wysocy urzędnicy państwowi (m. in. Kazimierz Barcikowski, Jerzy Ozdowski, Mieczysław Rakowski, Józef Czyrek). Na czele delegacji NSZZ "Solidarność" stał przewodniczący Związku Lech Wałęsa.
Kondukt żałobny doszedł do placu Zwycięstwa, gdzie odbyła się msza święta pod przewodnictwem kard. Casarolego, który wygłosił przemówienie w języku polskim. Następnie kard. Macharski odczytał homilię Ojca Świętego Jana Pawła II oraz wygłosił własną homilię. Na zakończenie mszy przemówienie wygłosił wikariusz kapitulny archidiecezji warszawskiej bp Władysław Miziołek. Z placu Zwycięstwa kondukt ruszył do bazyliki archikatedralnej św. Jana Chrzciciela. W bazylice odbyła się ostatnia część ceremonii pogrzebowej. Bp Jerzy Modzelewski odczytał testament, napisany przez prymasa na Jasnej Górze 15 sierpnia 1969. Trumna z ciałem prymasa została umieszczona na kamiennym sarkofagu w podziemiach Archikatedry. Po przejściu przed trumną delegacji oficjalnych, trumnę opuszczono do sarkofagu, nad którym zasunięto płytę z napisem: Stefan Kardynał Wyszyński Prymas Polski. Przez następne godziny przed sarkofagiem przeszły tysiące osób chcących oddać ostatni hołd prymasowi.
W 1986 sarkofag prymasa został przeniesiony z Krypty Arcybiskupów w podziemiach do kaplicy Mu poświęconej, znajdującej się w lewej, północnej nawie świątyni. Nad sarkofagiem znajduje się płyta ilustrująca historię życia prymasa - od seminarium, przez pracę duchownego, walkę w oddziałach powstańczych aż do spotkania z Karolem Wojtyłą podczas jego ingresu papieskiego. Kaplica znacznie odróżnia się stylem od pozostałego wnętrza kościoła.

Kalendarium istotnych wydarzeń po śmierci [edytuj]
W 1986 rozpoczęto proces beatyfikacyjny Sługi Bożego kardynała Stefana Wyszyńskiego z inicjatywy papieża Jana Pawła II.
1 października 1999 w Warszawie przekształcono Akademię Teologii Katolickiej w Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego.
W 2000 na ekrany kin wszedł polski film poświęcony życiu i pracy Stefana Wyszyńskiego pt. "Prymas. Trzy lata z Tysiąca" z Andrzejem Sewerynem w roli głównej.
25 października 2000 w uznaniu jego zasług przyjęto w Sejmie RP uchwałę następującej treści: "W setną rocznicę urodzin Kardynała Stefana Wyszyńskiego Sejm Rzeczypospolitej Polskiej pragnie uczcić tego wielkiego Polaka, kapłana i męża stanu, którego życie i działalność wpisały się trwale do historii naszej Ojczyzny. Jego nauka, myśl społeczna i wzór patriotyczny pozostają aktualne i mają szczególne znaczenie dla odrodzenia Trzeciej Rzeczypospolitej. Oddając hołd i szacunek wybitnemu Polakowi, Sejm Rzeczypospolitej Polskiej ogłasza rok 2001 Rokiem Kardynała Wyszyńskiego."

Związki z Karolem Wojtyłą [edytuj]
Miał duży udział w wyborze Karola Wojtyły na papieża. 22 października 1978 uczestniczył w inauguracji pontyfikatu Jana Pawła II. Przystąpił do homagium, czyli uroczystego złożenia przez kardynałów hołdu nowemu papieżowi. Gdy prymas Wyszyński całował papieża w pierścień, Jan Paweł II na znak szacunku dla Wyszyńskiego uniósł się z tronu, ucałował go w rękę i uścisnął.
Jan Paweł II wspomina prymasa w swoim testamencie słowami: "Kiedy w dniu 16 października 1978 konklawe kardynałów wybrało Jana Pawła II, Prymas Polski kard. Stefan Wyszyński powiedział do mnie: «Zadaniem nowego papieża będzie wprowadzić Kościół w Trzecie Tysiąclecie». Nie wiem, czy przytaczam to zdanie dosłownie, ale taki z pewnością był sens tego, co wówczas usłyszałem. Wypowiedział je zaś Człowiek, który przeszedł do historii jako Prymas Tysiąclecia. Wielki Prymas. Byłem świadkiem Jego posłannictwa, Jego heroicznego zawierzenia. Jego zmagań i Jego zwycięstwa. «Zwycięstwo, kiedy przyjdzie, będzie to zwycięstwo przez Maryję» – zwykł był powtarzać Prymas Tysiąclecia słowa Swego Poprzednika kard. Augusta Hlonda."

Hubal-Wielka legenda

Hubal-Wielka legenda

Brawo dla autora .. Hubal jest jednym z największych bohaterów Kampani Wrześniowej. Maxymalna ocena

Polski przemysł wydobywczy kpt. Zbigniew Sulatycki

Polski przemysł wydobywczy kpt. Zbigniew Sulatycki

Polski przemysł wydobywczy
kpt. Zbigniew Sulatycki (2008-03-17)
Aktualności dnia
słuchajzapisz

Poland American Germany World WarII the story by Lech Alex Bajan

Poland American Germany World WarII the story by Lech Alex Bajan
A real hero - Witold Pilecki - A Volunteer for Auschwitz


Der Feldzug in Polen (1939)
Der Feldzug in Polen (1939) - part 1 of 9

Der Feldzug in Polen (1939) - part 2 of 9

Der Feldzug in Polen (1939) - part 3 of 9

Der Feldzug in Polen (1939) - part 4 of 9

Der Feldzug in Polen (1939) - part 5 of 9

Der Feldzug in Polen (1939) - part 6 of 9

Der Feldzug in Polen (1939) - part 7of 9

Der Feldzug in Polen (1939) - part 8 of 9

Der Feldzug in Polen (1939) - part 9 of 9

The Warsaw Uprising 1944 / Powstanie Warszawskie

Monte Cassino

Adam Aston - Czerwone maki na Monte Cassino, 1944

Polish Squadrons in Battle of Britain



Polish Pilots of the RAF



Battle of Britain

For a western reader, who has little idea about situation in Poland during and after WW2

Jews were invited to Poland in the Middle Ages, when they were persecuted in the most of Western Europe, they even got special rights, which other people didn’t have, sure that wasn’t pure love, but Poland was losing many people in countless wars, so simply needed more people, but anyway facts matter. Without that Jews If survived would be something like native Americans today.

It got worse in 19th century, when Poland lost independence and Poles realized that minorities, especially Jews didn’t really care about that. That’s when the whole Polish nationalism was born, before people in Poland were first of all divided into noblemen and peasants, not into nationalities. Jews not only weren’t patriotic, usually they didn’t even bother to learn the language and assimilate.

During WW2 not so many people were helping Jews, but very few collaborated (Poland was the only country without collaboration government or any other serious collaboration forces) and most were just trying to survive, 3 million Polish “goys” (non Jews) were killed and they couldn’t help themselves, so how they could help someone else ?

If you ask If there was anti-Semitism in Poland, the answer can’t be other than yes, but Poland and Poles generally did more good than bad for Jews and anti-Semitism in 19th and early 20th century was maybe not justified but let’s say not surprising in that situation.

Unfortunately many Jews (especially American) today is spreading anti-Polish propaganda, which especially in case of WW2 and a country, which lost the most and a nation, which suffered less than only Jews and Gypsies is shocking and simply disgusting.

Let’s take a look at this from your first post:
“Post war only 4 of the 700 survived. He returns to his home after the war to find it occupied by 3 families who denied him access and berated him for wanting it back.”

For a western reader, who has little idea about situation in Poland during and after WW2 that’s of course “Polish anti-Semitism”, the author knows that, so of course he “forgot” to add that about 50% of buildings in Poland were destroyed or seriously damaged (in Warsaw over 90%), so people were moving to whatever was still standing. What these 3 families should have done ? Got frozen looking at the empty house, whose owners were probably dead ? Or take their children and leave to the forest, when Mr. owner came back and wanted to have a large house only for himself ?

For a western reader, who has little idea about situation in Poland during and after WW2

Jews were invited to Poland in the Middle Ages, when they were persecuted in the most of Western Europe, they even got special rights, which other people didn’t have, sure that wasn’t pure love, but Poland was losing many people in countless wars, so simply needed more people, but anyway facts matter. Without that Jews If survived would be something like native Americans today.

It got worse in 19th century, when Poland lost independence and Poles realized that minorities, especially Jews didn’t really care about that. That’s when the whole Polish nationalism was born, before people in Poland were first of all divided into noblemen and peasants, not into nationalities. Jews not only weren’t patriotic, usually they didn’t even bother to learn the language and assimilate.

During WW2 not so many people were helping Jews, but very few collaborated (Poland was the only country without collaboration government or any other serious collaboration forces) and most were just trying to survive, 3 million Polish “goys” (non Jews) were killed and they couldn’t help themselves, so how they could help someone else ?

If you ask If there was anti-Semitism in Poland, the answer can’t be other than yes, but Poland and Poles generally did more good than bad for Jews and anti-Semitism in 19th and early 20th century was maybe not justified but let’s say not surprising in that situation.

Unfortunately many Jews (especially American) today is spreading anti-Polish propaganda, which especially in case of WW2 and a country, which lost the most and a nation, which suffered less than only Jews and Gypsies is shocking and simply disgusting.

Let’s take a look “Post war only 4 of the 700 survived. He returns to his home after the war to find it occupied by 3 families who denied him access and berated him for wanting it back.”

For a western reader, who has little idea about situation in Poland during and after WW2 that’s of course “Polish anti-Semitism”, the author knows that, so of course he “forgot” to add that about 50% of buildings in Poland were destroyed or seriously damaged (in Warsaw over 90%), so people were moving to whatever was still standing. What these 3 families should have done ? Got frozen looking at the empty house, whose owners were probably dead ? Or take their children and leave to the forest, when Mr. owner came back and wanted to have a large house only for himself ?